| varan 的个人资料Remnant照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
|
Remnantไม่คาดหวัง...แต่ตั้งใจ...ไม่มั่นใจ...แต่ชัดเจน 2月1日 Enchanted : มหัศจรรย์รักข้ามภพไม่ได้มาเขียน spaces ซะนานเลย หยากไย่เต็มไปหมดแล้วเนี่ย วันนี้ได้โอกาส ฤกษ์งามยามรักษาความปลอดภัย เอ๊ย...ยามดี มาเขียนหน่อยแล้วกันนะ
สาเหตุที่วันนี้เรามาเขียนก็เพราะ วันนี้ไปดูหนังมาแหละ เรื่อง Enchanted หรือชื่อภาษาไทยว่า มหัศจรรย์รักข้ามภพ ไปดูคนเดียว ย้ำ...ดูคนเดียว ตอนออกจากโรงนับได้ว่ามีทั้งหมด 5 คู่ กับอีก 1 ตัว ก็คือเราเอง เรียกว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ไปดูหนังคนเดียว
คำเตือน : ใครที่ยังไม่ดูโปรดข้ามไปก่อน เพราะนี่อาจทำให้คุณดูหนังไม่สนุก
เรื่องนี้เป็นเรื่องของจีเซลล์ เจ้าหญิงแห่งโลกเทพนิยาย ที่หลงรักเจ้าชายเอ็ดเวอร์ด แต่เนื่องจากแม่เลี้ยงของเอ็ดเวอร์ดที่เป็นราชินีอยู่ กลัวว่าจีเซลล์จะมาแย่งบังลังก์นางไป จึงแกล้งผลักจีเซลล์ลงไปในบ่อน้ำ ซึ่งพาเธอมายังโลกแห่งความจริง โดยมาโผล่ที่นิวยอร์ก มาพบกับโรเบิร์ต พ่อม่ายลูกหนึ่งที่กำลังจะแต่งงานใหม่ แต่โชคชะตากับพลิกฝัน โรเบิร์ต เกิดรักจีเซลล์ แล้วจีเซลล์เกิดรักโรเบิร์ตเช่นกัน แล้วเจ้าชายเอ็ดเวอร์ดก็ตามมาช่วยจีเซลล์กลับสู่โลกของเทพนิยาย แต่จีเซลล์สับสนเหลือเกิน ระหว่างเจ้าชายในฝันของเธอที่เธอเฝ้าฝันมานาน กับโรเบิร์ต เพื่อนใหม่ เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ต้องไปดูเอาเอง อิอิ
สิ่งที่เราประทับใจในเรื่องนี้ก็คือเนื้อหาความเป็น "Fairy Tale" หรือ "เทพนิยาย" อาจเรียกได้ว่าเป็นเทพนิยายในโลกความจริงก็ได้ ความสับสนของจีเซลล์ รักที่เธอไฝ่ฝันกับเจ้าชายเอ็ดเวอร์ด กับรักที่เกิดขึ้นจากการเรียนรู้ซึ่งกันและกันกับโรเบิร์ต แล้วก็ความน่ารักของจีเซลล์ ความไร้เดียงสาของเธอในโลกของเทพนิยาย สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ให้กับโลกแห่งความเป็นจริง เมื่อสุดท้าย คนที่เธอรักจริงๆก็คือ โรเบิร์ต
เรื่องนี้เป็น Romantic comedy แบบที่เราขอบเลยล่ะ นั่งดูไปก็เคลิ้มไป เคลิ้มกับเนื้อหา เคลิ้มกับความน่ารักของจีเซลล์ สาวน้อยผมบลอนด์คนนี้ กับแววตาที่ใสซื่อของเธอ ภาพยามที่เธอใส่ชุดที่คล้ายกับชุดของเจ้าหญิงในเทพนิยาย เธอดูเป็นเจ้าหญิงจริงๆ รวมถึงยามที่เธอใส่ชุดราตรีสมัยใหม่ เธอก็ดูสวยน่ารักไปอีกแบบ ด้วยเนื้อหา ตัวละคร ก็ทำให้เราเคลิ้มได้แล้วล่ะ
ไปดูเถอะ แล้วคุณจะรักสาวน้อยผมบลอนด์คนนี้
11月9日 To Be STRONGER !!!ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าๆ ยังไงไม่รู้สิ
เหมือนว่า...มีอะไรมากระทบเข้านิดหน่อย ก็พร้อมจะ down ลงได้ทุกเมื่อ
มันรู้สึกว่า low self esteem ยังไงไม่รู้สิ
ผ่านจาก ศัลย์ สู่ ออร์โธฯ สู่ กุมารฯ
เวลาว่างน้อยลง...งานต่างๆเยอะขึ้น
....แล้วเราจะอดทนได้มั้ยเนี่ย....
จะว่าไปแล้ว เรื่องที่ทำให้เราแย่ได้ก็มีเรื่องเดียวแหละ
ไม่รู้สินะ...พักนี้...น้ำตาลูกผู้ชายมันไหลบ่อยจังเลย
ก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่า ไม่เป็นไร ต้องเข้มแข็งไว้นะ
สู้ !!!!!! 9月22日 A Little Moment in Traumaตอนนี้ชีวิตเราง่วนอยู่กับ ศาสตร์ที่เรียกกันว่า "การผ่า" จะผ่า ไม่ผ่า ผ่ายังไง เมื่อไรจะผ่า วิชาที่ว่านี้ก็คือศัลยศาสตร์นี่เอง
จะว่าไปแล้วเราชอบบรรยากาศของการเรียนศัลย์นะ ได้ฝึกทำอะไรเยอะแยะ โดยเฉพาะ "การเย็บแผล" นี่แหละ เฝ้ารอกันว่าเมื่อไรหนอ พี่จะให้เย็บ
แล้วก็ต้องอยู่เวรห้องอุบัติเหตุ หรือที่พวกเราเรียนกันว่า Trauma ด้วย
วันก่อน มีคนไข้เด็กคนนึงเข้ามาด้วยเรื่องน้ำร้อนลวก โดนที่ ตัว แขนสองข้าง ขาซ้าย แล้วก็ที่อวัยวะเพศ เด็กน่าจะอายุไม่ถึงขวบเลย รู้สึกจะมาจากรพ.เอกชนที่อื่นเนื่องด้วยปัญหาด้านค่าใช้จ่าย นศพ.วรัญชน์ กับพี่ยุ้ย ที่เป็น resident ศัลย์ ก็เข้าไปรับคนไข้ก่อน
"เป็นอะไรมาคะ.."
"ลูกหนูโดนน้ำร้อนลวกค่ะ" แล้วแม่ก็เริ่มน้ำตาซึม
"ไม่ต้องร้องไห้ๆ ไหนๆเป็นยังไงให้หมอดูหน่อยซิ" พี่ยุ้ยปลอบใจแม่ของน้องคนนั้น
"ไปที่เตียงดีกว่า ไปดูแผลกัน"
เนื่องจากที่ตัวน้องเค้ามีผ้าพันแผลอยู่ พวกเราก็ต้องแกะออก เพื่อประเมินสภาพของแผลน้ำร้อนลวก แน่นอน เด็กก็ต้องร้อง สิ่งที่เราเห็นก็คือ แม่ร้องไห้ตามไปด้วย เห็นแล้วสะเทือนใจมากๆเลยล่ะ พอแกะแผลเสร็จ เราก็ต้องทำแผลใหม่ด้วย silverZinc sulfadiazine ซึ่งเป็นครีมขาวๆ ทาทั่วตัว เด็กก็ร้อง เนื่องจากยังไม่คุ้นหน้าของหมอหน้าตาประหลาดๆ เรียกร้องหาแม่อย่าเดียว เราก็สังเกตสีหน้าของแม่ ที่อยากจะกอดลูกเพื่อปลอบใจลูกเต็มแก่ แต่ทำไม่ได้เนื่องจากทั้งตัวจะต้องสะอาด หดหู่มากๆ แล้วยิ่งกว่านั้น แม่มีเงินติดตัวมาแค่ 1000 บาทเท่านั้น เด็กก็ต้อง admit ค่าใช้จ่ายจะหาจากที่ไหนไม่รู้ คืนนี้จะกลับบ้านได้หรือไม่ก็ไม่รู้ คิดแล้วก็น้ำตาซึมเลยทีเดียว
นี่แหละน้า....ความย่ำแย่ของระบบ คนรับเคราะห์คือประชาชนนี่เอง 8月5日 แถลงการณ์อดีตประธานชมรมถ่ายภาพทำไม คนทำดี ต้องโดนด่า...
ทำไม คนทำดี ต้องได้รับผลที่แย่ๆด้วยเนี่ย...
อัดอั้นจริงๆนะเนี่ย...คิดเหรอว่าการเป็น photo มันสนุก
คิดเหรอ...ว่ามันสบาย
คิดเหรอ...ว่าเฮ้ย แค่มีกล้องก็ทำได้
คิดเหรอ...ว่าสามารถม่อน้องๆ หรือคนอื่นๆได้
ข้ามฟาก...เราเคยได้กินโต๊ะจีนสักปีมั้ย ยกเว้นปีที่เป็นน้อง
แล้วสิ่งที่ได้กลับมาจากงานข้ามฟากปีนี้คืออะไร...คิดดู
แค่อยากจะบอกว่า photo ก็มีหัวใจ มีจิตวิญญาณ มีจรรยาบรรณของช่างภาพเหมือนกันนะ
ไม่รู้ล่ะ กับสิ่งที่เราและเพื่อนๆ โดนในงานข้ามฟากมันเป็นอะไร พวกเราเป็นตัวตลกที่ใครๆจะมาล้อเล่นได้งั้นเหรอ
พอทีเถอะ...photo ก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ
ไม่เห็นแก่เรา...ก็เห็นแก่น้องๆที่เค้ามีผลกระทบหน่อยสิ ทั้งน้องๆที่โดนพวกมึงเอามาล้อเล่น ทั้งน้องๆชมรม
รู้นะ...ว่าใครทำ จะให้ประกาศชื่อดีมั้ยเนี่ย...
เอาล่ะนะ...
ต่อไปนี้ นศพ.วรัญชน์ วรรณศิริกุล อดีตประธานชมรมถ่ายภาพ
ขอประกาศว่า จะงดถ่ายภาพกิจกรรมในศิริราชทั้งหมด เว้นเสียแต่ จะได้รับคำสั่งจากอาจารย์
จำไว้เลยว่า...รูปอำลาเส้อกาวน์ รูปชุด extern หรือรูปลงหนังสือรุ่น จะไม่มีการถ่ายให้ทั้งสิ้น
ถ้าอยากถ่าย...ไปถ่ายกันเอง โอเค้....
ถ่าย event ข้างนอก สบายใจกว่ากันเยอะ
ปล. ก็แค่อยากระบาย
ปล. 2 รูปรับปริญญาของใครยังไม่ได้ รอหน่อยนะ กำลังทยอยทำให้ อย่าปราณีต
ปล. 3 มาแล้วก็คอมเม้นต์กันบ้างนะคร้าบบบบบบบบบบบบ 7月22日 Obstetrics and Labor Roomตอนนี้...ชีวิตนศพ.ตัวน้อยๆคนหนึ่ง กำลังใช้ชีวิตอยู่กับ "การเกิด" เมื่อวานหม่าม้าบอกว่า "เป็นไงล่ะ อยู่ห้องคลอด เห็นรึยังว่ามันเจ็บทรมานขนาดไหน" คิดๆแล้วก็สงสารหม่าม้าขึ้นมาจับใจเหมือนกัน เวลาคลอดคงเจ็บน่าดู ไอ้เราก็ตัวเล็กซะที่ไหน นน.แรกคลอดก็ปาเข้าไป 3300 g แล้วก็เพิ่งรู้เมื่อวานเหมือนกันว่าเราเป็น "มนุษย์ forceps" เดี๋ยวจะไม่เข้าใจกัน forceps คืออุปกรณ์คล้ายๆคีม ไว้ดึงหัวเด็กออกมาเวลาคลอดยาก...เราก็โดนดึงด้วยเหรอเนี่ย มิน่าล่ะ หัวดูยาวๆชอบกล แหะๆ ช่วงนี้ไปงานรับปริญญาเพื่อนๆมา แอบอิจฉาพวกมันเหมือนกันนะเนี่ย จบกันหมดแล้ว มีงานทำแล้ว เลี้ยงตัวเอง เลี้ยงพ่อ เลี้ยงแม่ได้ บ้างก็เรียนต่อ ดูมีอนาคตกันไปหมด แล้วตัวเราล่ะ...วันๆ ไร้สาระสิ้นดี ขึ้นวอร์ด round ward อยู่ห้องคลอด ออก ANC(antenatal care) เขียนรายงานรั่วๆส่งอาจารย์ ไม่รู้สิ...รู้สึกว่าชีวิตมันไม่ค่อยมีสาระเท่าไรเลย จุดหมายในชีวิตก็ไม่ค่อยแน่นอน...กับการเป็น hematologist จะเป็นได้รึเปล่า...อาจารย์จะรับเรารึเปล่า ไม่รู้เหมือนกัน อย่างไรมันก็เป็นความไฝ่ฝันที่ไม่น่าจะเพ้อเจ้อนะ... ขอเพียงอาจารย์เห็นความรักใน hematology ความถนัด รู้สึกจริงๆว่าเวลาอยู่ที่หน่วยโลหิต (อานันทราช) แล้วเนี่ย เหมือนอยู่บ้านเลย เวลาดูสไลด์ blood smear เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งเลย ที่มีแต่ความสนุก ความท้าทายที่จะวินิจฉัยให้ได้ อ้าว...จะพูดเรื่องสูติฯไม่ใช่เหรอ มาซะไกลแล้ว อย่างไรก็ตามขอให้ผ่านช่วงเวลายุ่งๆนี้ไปได้ด้วยเถอะ พอทุกอย่างเรียบร้อยดี ภาระการเรียน การงานน้อยลง เวลาที่จะมีก็จะมากขึ้น อดทนหน่อยนะ.................................ตัวเอง 6月9日 Once in Suphanburiถึงเวลาที่ต้องได้ไปออกเวชศาสตร์ชุมชนอีกแล้ว คราวนี้ไปที่จังหวัดสุพรรณบุรี รพช.เดิมบางนางบวช...
ก่อนไปก็แอบหาข้อมูลเหมือนกันนะ ถามจากตูนรวมถึงใครหลายๆคนว่าเป็นยังไงบ้าง แต่ยังไงก็แล้วแต่ "เราไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย !!??" จากชื่อ "เดิมบางนางบวช" เนี่ย คงกันดารน่าดูเลย
แต่พอไปถึงเข้าจริงๆแล้ว รพ.ออกจะหรูซะด้วยซ้ำ เรียกว่ามีเฉพาะทางเกือบทุกสาขาเลย สถานที่ก็ดี พี่ๆ staff (พี่สมชาย พี่บอล) พี่ๆ intern(พี่โฟล์ค พี่เจน พี่เก๋) พี่ๆ พยาบาล รวมถึงพี่ๆเจ้าหน้าที่ พี่แม่ค้าที่โรงเตี๊ยม(มันเป็นร้าอาหารอ่ะนะ) ใจดีมากๆ
ไปวช.ครั้งนี้เรียกว่าเหมือนได้เป็นหมอกันจริงๆเลย ถึงแม้ OPD จะไม่ได้ตรวจเองเท่าไร แต่ที่น่าประทับใจก็เป็นที่ ER ล่ะ พี่ๆพยาบาลใจดีมากๆ ให้ตรวจเอง รวมถึงสั่งการรักษาเองด้วย หมอตัวน้อยๆอย่างเราก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อคนไข้ล่ะนะ ได้ประสบการณ์อะไรมากมายเลย ไม่ว่าจะเป็นระบบการคิดที่เร็วขึ้น คือแต่ก่อนเราจะเป็นคนที่คิดอะไรๆค่อนข้างช้า (ถ้าไม่ใช่ hemato. อ่านะ) ได้รู้ dose ยา ได้รู้วิธีที่จะจัดการกับคนไข้ฉุกเฉิน ได้เย็บแผล รวมถึงได้ใส่ท่อช่วยหายใจด้วยล่ะ
ตลอด 3 สัปดาห์ที่นั่น ได้อะไรมากมายเลยล่ะที่ไม่สามารถหาได้ในศิริราช ทั้งประสบการณ์ ความน่ารักของชาวบ้าน ฯลฯ ไปๆมาๆ ชักอยากอยู่บ้านนอกซะแล้วสิ แหะๆ 4月21日 Medicine......เหนื่อยจังเลยกับวอร์ด medicine หรือายุรศาสตร์เนี่ย ปี 5 แล้วนี่...อยู่เวรก็ต้องอยู่ถึงเช้า ตอนเช้าก็ต้องเจาะน้ำตาลตอน 6 โมงเช้าด้วย...
แต่เมื่อมองไปเห็นพี่ extern พี่ resident แล้ว...เออะ...เราทำงานได้ครึ่งนึงของพี่เค้ารึยัง เป็นแรงให้เราฮึดได้ต่อละนะ
จุดหมายไม่ใช่เพื่อเราเอง...ไม่ใช่เพื่อพี่ๆ...แต่เป็นเพื่อคนไข้ต่างหาก จริงป่ะ...
แต่ว่าตอนนี้ความคิดมันแล่นๆเข้ามาเยอะเหมือนกัน...มีอะไรที่อยากทำอีกตั้งเยอะ
หนังสือที่ซื้อมาจากงานสัปดาห์หนังสือ...ก็ยังไม่ได้อ่านเลย
รูปก็อยากถ่าย...แต่ก็ยังหา event ไม่ได้เลย
รูปที่ถ่ายมาแล้ว...ก็ยังไม่ได้ process
อย่างว่าละนะ...เวลาคนเราวันนึงมีแค่ 24 ชม.เอง
เราต้องใช้มันให้คุ้ม...แบ่งเวลาให้ดีๆ
แล้วอะไรที่เราอยากทำ ก็จะได้ทำ (เหรอ???)
อย่างอาทิตย์ที่ผ่านมาเนี่ย เราดูหนังไปตั้ง 3 เรื่องแน่ะ แถมยังไปเที่ยวเกาะเกร็ดมาด้วย
โดนเพื่อนๆทักแล้วว่า "มึงอยู่ med เหรอเนี่ย กูไม่เชื่อ" เหอๆ...เรื่องของมึง
เราไม่จำเป็นต้องรู้หรอกนะ...ว่าอนาคตมันจะเป็นยังไง
พรุ่งนี้...เดือนหน้า...ปีหน้า...10 ปีข้างหน้า
แค่วันนี้ เราอยู่กับคนที่เรารักแบบนี้ มีความสุขอย่างนี้ ก็เพียงพอแล้ว
แล้วเวลาจะบอกเองล่ะ...ว่าจะเป็นยังไงต่อไป |
||||
发送私人消息
订阅 RSS 源
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒|
|
