ตอนนี้...ชีวิตนศพ.ตัวน้อยๆคนหนึ่ง กำลังใช้ชีวิตอยู่กับ "การเกิด"

เมื่อวานหม่าม้าบอกว่า "เป็นไงล่ะ อยู่ห้องคลอด เห็นรึยังว่ามันเจ็บทรมานขนาดไหน"

คิดๆแล้วก็สงสารหม่าม้าขึ้นมาจับใจเหมือนกัน เวลาคลอดคงเจ็บน่าดู ไอ้เราก็ตัวเล็กซะที่ไหน นน.แรกคลอดก็ปาเข้าไป 3300 g แล้วก็เพิ่งรู้เมื่อวานเหมือนกันว่าเราเป็น "มนุษย์ forceps" เดี๋ยวจะไม่เข้าใจกัน forceps คืออุปกรณ์คล้ายๆคีม ไว้ดึงหัวเด็กออกมาเวลาคลอดยาก...เราก็โดนดึงด้วยเหรอเนี่ย มิน่าล่ะ หัวดูยาวๆชอบกล แหะๆ

ช่วงนี้ไปงานรับปริญญาเพื่อนๆมา แอบอิจฉาพวกมันเหมือนกันนะเนี่ย จบกันหมดแล้ว มีงานทำแล้ว เลี้ยงตัวเอง เลี้ยงพ่อ เลี้ยงแม่ได้ บ้างก็เรียนต่อ ดูมีอนาคตกันไปหมด

แล้วตัวเราล่ะ...วันๆ ไร้สาระสิ้นดี ขึ้นวอร์ด round ward อยู่ห้องคลอด ออก ANC(antenatal care) เขียนรายงานรั่วๆส่งอาจารย์ ไม่รู้สิ...รู้สึกว่าชีวิตมันไม่ค่อยมีสาระเท่าไรเลย

จุดหมายในชีวิตก็ไม่ค่อยแน่นอน...กับการเป็น hematologist จะเป็นได้รึเปล่า...อาจารย์จะรับเรารึเปล่า ไม่รู้เหมือนกัน อย่างไรมันก็เป็นความไฝ่ฝันที่ไม่น่าจะเพ้อเจ้อนะ...
ขอเพียงอาจารย์เห็นความรักใน hematology ความถนัด
รู้สึกจริงๆว่าเวลาอยู่ที่หน่วยโลหิต (อานันทราช) แล้วเนี่ย เหมือนอยู่บ้านเลย
เวลาดูสไลด์ blood smear เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งเลย ที่มีแต่ความสนุก ความท้าทายที่จะวินิจฉัยให้ได้

อ้าว...จะพูดเรื่องสูติฯไม่ใช่เหรอ มาซะไกลแล้ว

อย่างไรก็ตามขอให้ผ่านช่วงเวลายุ่งๆนี้ไปได้ด้วยเถอะ
พอทุกอย่างเรียบร้อยดี ภาระการเรียน การงานน้อยลง เวลาที่จะมีก็จะมากขึ้น
อดทนหน่อยนะ.................................ตัวเอง