ตอนนี้ชีวิตเราง่วนอยู่กับ ศาสตร์ที่เรียกกันว่า "การผ่า" จะผ่า ไม่ผ่า ผ่ายังไง เมื่อไรจะผ่า วิชาที่ว่านี้ก็คือศัลยศาสตร์นี่เอง

 

จะว่าไปแล้วเราชอบบรรยากาศของการเรียนศัลย์นะ ได้ฝึกทำอะไรเยอะแยะ โดยเฉพาะ "การเย็บแผล" นี่แหละ เฝ้ารอกันว่าเมื่อไรหนอ พี่จะให้เย็บ

 

แล้วก็ต้องอยู่เวรห้องอุบัติเหตุ หรือที่พวกเราเรียนกันว่า Trauma ด้วย

 

วันก่อน มีคนไข้เด็กคนนึงเข้ามาด้วยเรื่องน้ำร้อนลวก โดนที่ ตัว แขนสองข้าง ขาซ้าย แล้วก็ที่อวัยวะเพศ เด็กน่าจะอายุไม่ถึงขวบเลย รู้สึกจะมาจากรพ.เอกชนที่อื่นเนื่องด้วยปัญหาด้านค่าใช้จ่าย นศพ.วรัญชน์ กับพี่ยุ้ย ที่เป็น resident ศัลย์ ก็เข้าไปรับคนไข้ก่อน

 

"เป็นอะไรมาคะ.."

"ลูกหนูโดนน้ำร้อนลวกค่ะ" แล้วแม่ก็เริ่มน้ำตาซึม

"ไม่ต้องร้องไห้ๆ ไหนๆเป็นยังไงให้หมอดูหน่อยซิ" พี่ยุ้ยปลอบใจแม่ของน้องคนนั้น

"ไปที่เตียงดีกว่า ไปดูแผลกัน"

 

เนื่องจากที่ตัวน้องเค้ามีผ้าพันแผลอยู่ พวกเราก็ต้องแกะออก เพื่อประเมินสภาพของแผลน้ำร้อนลวก แน่นอน เด็กก็ต้องร้อง สิ่งที่เราเห็นก็คือ แม่ร้องไห้ตามไปด้วย เห็นแล้วสะเทือนใจมากๆเลยล่ะ พอแกะแผลเสร็จ เราก็ต้องทำแผลใหม่ด้วย silverZinc sulfadiazine ซึ่งเป็นครีมขาวๆ ทาทั่วตัว เด็กก็ร้อง เนื่องจากยังไม่คุ้นหน้าของหมอหน้าตาประหลาดๆ เรียกร้องหาแม่อย่าเดียว เราก็สังเกตสีหน้าของแม่ ที่อยากจะกอดลูกเพื่อปลอบใจลูกเต็มแก่ แต่ทำไม่ได้เนื่องจากทั้งตัวจะต้องสะอาด หดหู่มากๆ แล้วยิ่งกว่านั้น แม่มีเงินติดตัวมาแค่ 1000 บาทเท่านั้น เด็กก็ต้อง admit ค่าใช้จ่ายจะหาจากที่ไหนไม่รู้ คืนนี้จะกลับบ้านได้หรือไม่ก็ไม่รู้ คิดแล้วก็น้ำตาซึมเลยทีเดียว

 

นี่แหละน้า....ความย่ำแย่ของระบบ คนรับเคราะห์คือประชาชนนี่เอง